|
ANDERS BEKEKEN |
|
|
JAARGANG 2 NR. 4 - NOVEMBER 2002 PAGINA 2 |
|
|
||
Deze bewering is historisch ONJUIST : NOOIT heeft er enige solidariteit bestaan van Wallonië ten gunste van Vlaanderen. Eeuwen
lang is Vlaanderen, met zijn agrarische producten en subproducten een van
de belangrijkste en welvarendste regio’s van West-Europa geweest en het
is pas in het begin van de 19e eeuw dat herhaalde misoogsten tot een
economische teruggang hebben geleid. Daarbij, en voornamelijk, kwam ook
het snelle industrialiseringsproces in Europa op gang, waarvan alleen
Wallonië, kon profiteren, dank zij de groeiende industrie rond de Waalse
kolenbekkens. De overweldigende verfransing van het beleid die een
gevolg was van de oprichting van de anti-Vlaamse Belgische staat, heeft
een verdere bewuste verarming van Vlaanderen in de hand gewerkt, terwijl
Wallonië, in dezelfde tendentieuze politieke context haar industriële
welvaart kon opdrijven. Studies tonen inderdaad aan dat in de periode 1832 – 1912 het verarmde Vlaanderen, met 44,1% van de Belgische bevolking voor 44% van de belasting instond, terwijl het maar mocht genieten van 35% van de overheidsinvesteringen. Ook in de 19e eeuw bestond er dus reeds een geldtransfer van het armere Noorden naar het rijkere Zuiden. Hoe tegensprekelijk het mag schijnen, het is een bewezen feit dat Vlaanderen, in die kommervolle tijd, zelfs relatief veel zwaarder belast werd dan het rijke zuiden. Dat Vlaanderen relatief teveel betaalde, was de duidelijke wil van het francofone regime van 1830, dat, in tegenstelling met andere Europese gewesten die de belastingen aan de inkomsten koppelden, mordicus de verouderde fiscale regeling in stand hield die de belastingsvoet afhankelijk bleef maken van het grondbezit, zonder evenwel rekening te houden met de reële opbrengst ervan. Vlaanderen werd zodoende eigenlijk belast op zijn rijk verleden. |
In scherpe tegenstelling tot enige vermeende Waalse solidariteit tegenover Vlaanderen, geraakte Vlaanderen integendeel in een Belgische (zeg maar Waalse) fiscale wurggreep. Dezelfde onaangepaste wetgeving bevoordeelde bovendien de nijverheid waardoor Wallonië van een uitgesproken voorkeursbehandeling kon genieten. Vlaanderen heeft NOOIT de onrechtmatig geïnde belasting teruggezien. Het eigen Waalse kapitaal heeft praktisch nooit in Vlaanderen geïnvesteerd. De overheid daarentegen heeft dat in een zekere mate wel gedaan, (spoorverbindingen en waterwegen) echter niet om Vlaanderen ter wille te zijn, maar slechts in zover dat de Waalse industrie, voor haar bevoorrading en export, daar voordeel bij had. In de mate dat de Waalse industrie hoge toppen scheerde, ontstond er schaarste op de Waalse arbeidsmarkt. Om dit op te lossen kon er beroep gedaan worden op goedkope Vlaamse arbeidskrachten, gevolg van de hoge werkloosheidsgraad in Vlaanderen. Onze arbeiders bleef niets anders over dan in de meest mensonwaardige arbeidsomstandigheden in de mijnen tewerkgesteld te worden. Zo waren de Vlamingen de eerste gastarbeiders. Ze konden echter geen beroep doen op de beschermende wettelijke sociale arbeidswetgeving, waarvan hun opvolgers, Italianen en Turken later wel konden genieten. Als besluit kunnen we stellen dat er niet alleen nooit van enige Waalse solidariteit, en de daarbij horende economische bijstand, sprake geweest is, maar dat het nog de Vlamingen zijn die door het opofferen van hun eigen menselijk potentieel, de Waalse economie hebben helpen groot worden. Het is onvoorstelbaar – en dit getuigt weer eens van de pathologische Vlaamse parlementaire zwakheid – dat een Vlaams politicus nooit de moed gehad heeft om met deze historische realiteit zijn Waalse opponent van antwoord te dienen. ___________________ |
|
|
Ons tweede koud buffet op 21 september 2002 “ EEN SCHOT IN DE ROOS”
|
|
In een prachtig versierde zaal werd de avond ingezet door onze voorzitster Marijke Dillen, die op haar beurt onze gastspreekster aankondigde, juriste en Vlaams Blok -militante Anke Vander Meersch. In een VLD -burcht als Schilde is het dan ook met veel trots dat wij deze dame met ons in het strijdperk zien treden. Welkom op ons podium Anke! In een kernachtige, perfect gestructureerde uiteenzetting heeft ze, aan de hand van haar persoonlijke en ergerlijke belevenissen en frustraties bij de VLD, de hatelijkheid vertolkt die de leiding van deze partij destijds jegens haar heeft aangenomen. Ze nam eveneens de kiesbeloftes van de VLD onder het vergrootglas en vergeleek ze met het daarna gevoerde beleid.
|
Het ene succes volgde het andere op. Na de zeer gewaardeerde toespraak van Anke werd het eigenlijke buffet aangesproken en dit was ronduit subliem.
|
Hoorde bij al dat lekkers niet wat aangepaste muziek? Jazeker! Daar zorgde de stijlvolle muzikale groep “Tralman” voor met zeer melodieuze muziek. De aanwezige jeugd wilde het hele succes wel erkennen, maar wilde wel eens trachten de opkomstverhoudingen ten opzichte van de senioren in de toekomst om te keren. De ongemeen lovende uitspraken van ALLE aanwezigen, m.b.t. het genomen initiatief, versterkt ons in onze vastberadenheid om op dezelfde manier verder te gaan om aldus aan de bevolking de kans te bieden om zich op een "rechtstreekse" manier een persoonlijk oordeel te vormen over de ware aard van het Vlaams Blok in het algemeen en van de werking van de partij te Schilde in het bijzonder. ______________
|